Holubars Henryk: Różnice pomiędzy wersjami

Z e-ncyklopedia
(uzupełnienie - kategoria)
(dr)
Linia 1: Linia 1:
==Holubars Henryk (1911-1986), katecheta==
==Holubars Henryk (1911-1986), katecheta==
[[Grafika:Holubars.jpg|left|thumb]]
[[Grafika:Holubars.jpg|left|thumb]]
Urodził się 11 sierpnia 1911 w Nisku nad Sanem k. Stalowej Woli. Był synem urzędnika państwowego Maksymiliana i Marii z d. Krejcia. Po ukończeniu nauki w zakresie szkoły powszechnej uczył się w Państwowym Gimnazjum typu klasycznego z niemieckim językiem wykładowym w Bielsku. Egzamin dojrzałości zdał w 1930 roku. Po maturze wstąpił do [[Śląskie Seminarium Duchowne|Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie]] i rozpoczął studia na [[Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego|Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego]]. Święcenia kapłańskie przyjął 30 czerwca 1935 w [[Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach|katedrze św. Ap. Piotra i Pawła w Katowicach]] z rąk [[Bromboszcz Teofil|bpa T. Bromboszcza]].  
Urodził się 11 sierpnia 1911 w Nisku nad Sanem k. Stalowej Woli w rodzinie urzędnika państwowego Maksymiliana i Marii z d. Krejcia. Po ukończeniu nauki w zakresie szkoły powszechnej uczył się w Państwowym Gimnazjum typu klasycznego z niemieckim językiem wykładowym w Bielsku. Egzamin dojrzałości zdał w 1930 roku. Po maturze wstąpił do [[Śląskie Seminarium Duchowne|Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie]] i rozpoczął studia na [[Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego|Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego]]. Święcenia kapłańskie przyjął 30 czerwca 1935 w [[Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach|katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach]] z rąk [[Bromboszcz Teofil|bpa T. Bromboszcza]].  


Po święceniach był na zastępstwie wakacyjnym w Domu [[Siostry-Boromeuszki w Rybniku |Sióstr Boromeuszek w Rybniku]], gdzie pełnił funkcję kapelana. We wrześniu 1935 roku został mianowany katechetą w żeńskiej szkole powszechnej w Cieszynie oraz pomocniczym kapelanem w [[Bonifratrzy - Cieszyn|Domu Ojców Bonifratrów w Cieszynie]]. W okresie okupacji hitlerowskiej został zmuszony do opuszczenia [[Archidiecezja Katowicka|diecezji katowickiej]]. Do końca wojny przebywał w parafii Trójcy Przenajświętszej w Przytkowicach koło Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie pełnił obowiązki wikariusza i katechety dzieci. W maju 1945 roku otrzymał posadę katechety w Państwowym Liceum Pedagogicznym i w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie, gdzie zorganizował Akademicką [[Sodalicja Mariańska|Sodalicję Mariańską]]. Był także członkiem Miejskiej Rady Narodowej i Komisji Lokalowej oraz wiceprezesem PZZ Koło Cieszyn i sekretarzem „Dziedzictwa bł. Jana Sarkandra”. Opracował ''Szkic katechez dla pierwszej klasy szkoły powszechnej''. W czerwcu 1948 roku otrzymał prawo do noszenia pelerynki proboszczowskiej. W tym samym roku państwowe władze szkolne usunęły go z Liceum Pedagogicznego w Cieszynie i skierowały jako katechetę do miejscowej Szkoły Ogólnokształcącej Żeńskiej.  
Po święceniach był na zastępstwie wakacyjnym w Domu [[Siostry-Boromeuszki w Rybniku |Sióstr Boromeuszek w Rybniku]], gdzie pełnił funkcję kapelana. We wrześniu 1935 roku został mianowany katechetą w żeńskiej szkole powszechnej w Cieszynie oraz pomocniczym kapelanem w [[Bonifratrzy - Cieszyn|Domu Ojców Bonifratrów w Cieszynie]]. W okresie okupacji hitlerowskiej został zmuszony do opuszczenia [[Archidiecezja Katowicka|diecezji katowickiej]]. Do końca wojny przebywał w parafii Trójcy Przenajświętszej w Przytkowicach koło Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie pełnił obowiązki wikariusza i katechety dzieci. W maju 1945 roku otrzymał posadę katechety w Państwowym Liceum Pedagogicznym i w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie, gdzie zorganizował Akademicką [[Sodalicja Mariańska|Sodalicję Mariańską]]. Był także członkiem Miejskiej Rady Narodowej i Komisji Lokalowej oraz wiceprezesem PZZ Koło Cieszyn i sekretarzem „Dziedzictwa bł. Jana Sarkandra”. Opracował '' Szkic katechez dla pierwszej klasy szkoły powszechnej''. W czerwcu 1948 roku otrzymał prawo do noszenia pelerynki proboszczowskiej. W tym samym roku państwowe władze szkolne usunęły go z Liceum Pedagogicznego w Cieszynie i skierowały jako katechetę do miejscowej Szkoły Ogólnokształcącej Żeńskiej.  


W lutym 1949 roku [[Adamski Stanisław|bp S. Adamski]] mianował go duszpasterzem akademickim przy Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego. Powierzoną funkcję ks. Holubars miał pełnić w ramach Sodalicji Mariańskiej Akademików i w porozumieniu z Referatem Duszpasterskim Kurii Diecezjalnej w Katowicach. Jesienią 1949 roku jako katecheta został skierowany przez władze szkolne do Szkoły Ogólnokształcącej Męskiej Stopnia Podstawowego i Licealnego w Zawierciu, a więc poza granicami diecezji katowickiej. Kuria Diecezjalna tłumaczyła, że '' przyczyną jego przesunięcia był odwet miejscowych czynników szkolnych za jego wystąpienia na konferencjach rejonowych''. W 1950 roku ks. Holubars, bez podania powodów, został zwolniony ze szkolnictwa. W tym samym roku na własną prośbę otrzymał dekret wikariusza do [[Parafia św. Marii Magdaleny w Cieszynie|parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie]]. W 1952 roku został mianowany egzaminatorem prosynodalnym z katechetyki i komisarzem [[Elżbietanki cieszyńskie|Konwentu Sióstr św. Elżbiety w Cieszynie]]. Był ponadto dekanalnym wizytatorem katechetycznym oraz kierownikiem i wykładowcą cieszyńskiego ośrodka szkolenia katechetycznego I stopnia. Prowadził także wykłady dla inteligencji i rodziców oraz katechizował młodzież. W grudniu 1954 roku Wikariusz Kapitulny Diecezji Katowickiej [[Piskorz Jan| ks. Jan Piskorz]] zamierzał usunąć go z funkcji komisarza konwentu Sióstr św. Elżbiety, ale po interwencji Sekretariatu Przewodniczącego [[Konferencja Episkopatu Polski|Episkopatu Polski]] ks. Holubars zachował to stanowisko.  
W lutym 1949 roku [[Adamski Stanisław|bp S. Adamski]] mianował go duszpasterzem akademickim przy Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego. Powierzoną funkcję ks. Holubars miał pełnić w ramach Sodalicji Mariańskiej Akademików i w porozumieniu z Referatem Duszpasterskim Kurii Diecezjalnej w Katowicach. Jesienią 1949 roku jako katecheta został skierowany przez władze szkolne do Szkoły Ogólnokształcącej Męskiej Stopnia Podstawowego i Licealnego w Zawierciu, a więc poza granicami diecezji katowickiej. Kuria Diecezjalna tłumaczyła, że '' przyczyną jego przesunięcia był odwet miejscowych czynników szkolnych za jego wystąpienia na konferencjach rejonowych''. W 1950 roku ks. Holubars, bez podania powodów, został zwolniony ze szkolnictwa. W tym samym roku na własną prośbę otrzymał dekret wikariusza do [[Parafia św. Marii Magdaleny w Cieszynie|parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie]]. W 1952 roku został mianowany egzaminatorem prosynodalnym z katechetyki i komisarzem [[Elżbietanki cieszyńskie|Konwentu Sióstr św. Elżbiety w Cieszynie]]. Był ponadto dekanalnym wizytatorem katechetycznym oraz kierownikiem i wykładowcą cieszyńskiego ośrodka szkolenia katechetycznego I stopnia. Prowadził także wykłady dla inteligencji i rodziców oraz katechizował młodzież. W grudniu 1954 roku Wikariusz Kapitulny Diecezji Katowickiej [[Piskorz Jan| ks. Jan Piskorz]] zamierzał usunąć go z funkcji komisarza konwentu Sióstr św. Elżbiety, ale po interwencji Sekretariatu Przewodniczącego [[Konferencja Episkopatu Polski|Episkopatu Polski]] ks. Holubars zachował to stanowisko.  

Wersja z 17:49, 12 maj 2018

Holubars Henryk (1911-1986), katecheta

Holubars.jpg

Urodził się 11 sierpnia 1911 w Nisku nad Sanem k. Stalowej Woli w rodzinie urzędnika państwowego Maksymiliana i Marii z d. Krejcia. Po ukończeniu nauki w zakresie szkoły powszechnej uczył się w Państwowym Gimnazjum typu klasycznego z niemieckim językiem wykładowym w Bielsku. Egzamin dojrzałości zdał w 1930 roku. Po maturze wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 30 czerwca 1935 w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach z rąk bpa T. Bromboszcza.

Po święceniach był na zastępstwie wakacyjnym w Domu Sióstr Boromeuszek w Rybniku, gdzie pełnił funkcję kapelana. We wrześniu 1935 roku został mianowany katechetą w żeńskiej szkole powszechnej w Cieszynie oraz pomocniczym kapelanem w Domu Ojców Bonifratrów w Cieszynie. W okresie okupacji hitlerowskiej został zmuszony do opuszczenia diecezji katowickiej. Do końca wojny przebywał w parafii Trójcy Przenajświętszej w Przytkowicach koło Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie pełnił obowiązki wikariusza i katechety dzieci. W maju 1945 roku otrzymał posadę katechety w Państwowym Liceum Pedagogicznym i w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie, gdzie zorganizował Akademicką Sodalicję Mariańską. Był także członkiem Miejskiej Rady Narodowej i Komisji Lokalowej oraz wiceprezesem PZZ Koło Cieszyn i sekretarzem „Dziedzictwa bł. Jana Sarkandra”. Opracował Szkic katechez dla pierwszej klasy szkoły powszechnej. W czerwcu 1948 roku otrzymał prawo do noszenia pelerynki proboszczowskiej. W tym samym roku państwowe władze szkolne usunęły go z Liceum Pedagogicznego w Cieszynie i skierowały jako katechetę do miejscowej Szkoły Ogólnokształcącej Żeńskiej.

W lutym 1949 roku bp S. Adamski mianował go duszpasterzem akademickim przy Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego. Powierzoną funkcję ks. Holubars miał pełnić w ramach Sodalicji Mariańskiej Akademików i w porozumieniu z Referatem Duszpasterskim Kurii Diecezjalnej w Katowicach. Jesienią 1949 roku jako katecheta został skierowany przez władze szkolne do Szkoły Ogólnokształcącej Męskiej Stopnia Podstawowego i Licealnego w Zawierciu, a więc poza granicami diecezji katowickiej. Kuria Diecezjalna tłumaczyła, że przyczyną jego przesunięcia był odwet miejscowych czynników szkolnych za jego wystąpienia na konferencjach rejonowych. W 1950 roku ks. Holubars, bez podania powodów, został zwolniony ze szkolnictwa. W tym samym roku na własną prośbę otrzymał dekret wikariusza do parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie. W 1952 roku został mianowany egzaminatorem prosynodalnym z katechetyki i komisarzem Konwentu Sióstr św. Elżbiety w Cieszynie. Był ponadto dekanalnym wizytatorem katechetycznym oraz kierownikiem i wykładowcą cieszyńskiego ośrodka szkolenia katechetycznego I stopnia. Prowadził także wykłady dla inteligencji i rodziców oraz katechizował młodzież. W grudniu 1954 roku Wikariusz Kapitulny Diecezji Katowickiej ks. Jan Piskorz zamierzał usunąć go z funkcji komisarza konwentu Sióstr św. Elżbiety, ale po interwencji Sekretariatu Przewodniczącego Episkopatu Polski ks. Holubars zachował to stanowisko.

Od stycznia 1955 roku duszpasterzował jako wikariusz w parafii św. Mikołaja w Bielsku. W styczniu 1957 roku powrócił do pracy katechetycznej w Liceum Pedagogicznym w Cieszynie. Krótko później został mianowany ponadto rektorem kościoła pw. Krzyża Świętego w Cieszynie. W uznaniu zasług otrzymał tytuł radcy duchownego i kanonika honorowego Kapituły Katedralnej w Katowicach. Od maju 1964 roku był wykładowcą pedagogiki, katechetyki i psychologii rozwojowej w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie. W okresie letnim wygłaszał niedzielne kazania oraz tygodniowe cykle konferencji wieczornych dla wczasowiczów podgórskich miejscowości diecezji katowickiej: Brennej, Koniakowa, Ustronia i Wisły. Od maja 1969 roku był recenzentem prac proboszczowskich z katechetyki. Wchodził w skład specjalnej komisji, która pracowała nad udoskonaleniem części Katechizmu Religii Katolickiej. Z nominacji bpa H. Bednorza był członkiem Rady Kapłańskiej Diecezji Katowickiej oraz pracował w Komisji ds. Przekazu Ewangelicznego – Podkomisji Katechizacji Dzieci i Młodzieży I Synodu Diecezji Katowickiej. Na posiedzeniach Sesji Plenarnych tegoż Synodu występował jako rzeczoznawcza w zakresie katechizacji.

W 1972 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 9 lutego 1986 w Cieszynie i tam został pochowany. Uczestniczący w pogrzebie bp Janusz Zimniak mówił o nim: ... był niezwykle bogatą osobowością, ale przede wszystkim i w pierwszym rzędzie katechetą i kaznodzieją (...) przechodzący odtąd do historii jako jeden z najwybitniejszych kapłanów diecezji katowickiej.

Bibliografia

Schematyzm 1936-1986; WD 1935, nr 7-8, s. 274; Myszor, Historia diecezji, s. 317 i nn; Grajewski, Wygnanie, s. 173, 184; Golec, Bojda, Słownik, t. 1, s. 128-129; Martyrologium, s. 178.