Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kończycach Małych

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kończyce Małe i Wielkie to miejscowości bliźniacze, różniące się tylko obszarem, którym zasadźca przy lokacji wsi rozporządzał oraz tym, że areał należał do dwóch różnych właścicieli. Kończyce Wielkie były na przełomie XIII i XIV w. jeszcze własnością księcia a Małe należały już do bliżej nieznanego Paszka. Może to już wtedy jedne i drugie Kończyce miały swój własny kościół i na początku tworzyły jeden wspólny organizm parafialny, gdyż stosunkowo duża stawka, wzmiankowana w spisie świętopietrza z 1335 roku pod nazwą „Cuntzendorf”, pozwala przypuszczać, że odnosiła się do obu wsi. Ostateczny podział parafii nastąpił przed 1388 rokiem, kiedy to Kończyce Małe podzielono na dwie części, z których jedna pozostała przy księdzu Mikołaju, synu Miłosa i proboszczu w Lubomii oraz jego bracie Janiku z Krzyżanowic, a drugą odsprzedano Piotrowi z Golasowic. Odtąd Kończyce Małe były samoistną parafią.

W okresie reformacyjnym Kończyce Małe były przez dłuższy czas w rękach ewangelików, ale starodawny, późnogotycki i łaskami słynący obraz Matki Boskiej Kończyckiej (przedstawia Maryję z Dzieciątkiem, która w ręku trzyma kwiat mniszka lekarskiego i prawdopodobnie jest to jedyny na świecie wizerunek Maryi z mniszkiem lekarskim) zachował większą część mieszkańców przed zmianą wyznania. Po odzyskaniu kościoła, 15 kwietnia 1654 przyłączony został do parafii w Pruchnej.

W 1667 roku stanął nowy drewniany kościół pw. Wszystkich Świętych, zastąpiony w 1713 roku obecnym masywnym kościołem, konsekrowanym przez biskupa sufragana wrocławskiego Eliasza Sommerfelda 10 lipca 1719 pw. NMP, Wszystkich Świętych i św. Karola Boromeusza; 18 sierpnia 1776 został z nieznanych przyczyn ponownie konsekrowany. Reaktywacja parafii nastąpiła w 1910 roku.

Proboszczowie

Bibliografia

Rocznik Diecezji Katowickiej 1970, s. 195-200.