Parafia Matki Bożej Pośredniczki Wszelkich Łask w Szczejkowicach

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szczejkowice1.jpg
Szczejkowice2.jpg

Szczejkowice to jedna z wcześniej wzmiankowanych miejscowości ziemi rybnickiej. Nazwa osady w 1223 roku została umieszczona w dokumencie, w którym bp wrocławski Wawrzyniec przekazywał darowizny na rzecz zakonu premostrantensów w Rybniku. Parafialnie Szczejkowice początkowo były związane z Rybnikiem, potem zaś zostały przyłączone do Bełku. Niemniej osada w 1565, 1652 i 1688 roku przekazywała również dziesięciny parafii Najświętszej Marii Panny w Łubowicach.

Pierwsze plany budowy kościoła w Szczejkowicach pojawiły się w 1902 roku. Nie uzyskały one jednak akceptacji władz kościelnych. W tym czasie również mieszkańcy szczejkowickiego przysiółka Nowa Wieś zwrócili się do Kurii z prośbą o wyłączenie spod jurysdykcji parafii w Bełku i przyłączenie do Żor. Argumentowano to korzystniejszym połączeniem komunikacyjnym. Władze kościelne zaproponowały jednak inne rozwiązanie. Kuria przychyliła się do tego, aby w jednej z sal szkolnych urządzić kaplicę. Raz w miesiącu kapłan parafii bełkowskiej sprawował tam nabożeństwa zarówno dla mieszkańców samych Szczejkowic, jak i Nowej Wsi.

Następnie na początku lat 50. ubiegłego wieku wieś została przyłączona do kościoła filialnego w Stanowicach. Natomiast od 1964 roku ks. Stanisław Gruchała rozpoczął sprawowanie nabożeństw w przydrożnej kaplicy św. Jana Nepomucena. Cztery lata później otrzymał on nominację na rektora wspólnoty w Szczejkowicach. W latach 70. XX wieku do kaplicy dobudowano drewnianą wiatę. W 1976 roku utworzono stację duszpasterską w Szczejkowicach. 3 maja 1981 została ona podniesiona do rangi parafii. Rok wcześniej oddano tutaj do użytku cmentarz. Środki, które pozostały po zakończeniu tego przedsięwzięcia przeznaczono na budowę kościoła.

21 marca 1981 prace budowlane rozpoczęto od postawienia domu katechetycznego. W budynku tym obecnie mieści się probostwo. Na jego parterze zostało wydzielone pomieszczenie, w którym urządzono kaplicę. Inwestycję zakończono w maju 1984 roku. Rok wcześniej, 18 maja 1983 rozpoczęto budowę samego kościoła. Jego konstruktorem został inż. Piotr Mirecki. Projekty architektoniczny oraz aranżacji wnętrz opracował dr inż. arch. Adam Lisik z Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Witraże zaś pozostają dziełem artysty - plastyka Wiktora Ostrzołka.

Kościół w Szczejkowicach stanowi przykład nowoczesnej architektury sakralnej. Za sprawą wypiętrzonej części dachu jego bryła przypomina rozpięty namiot, w rzucie nawiązując do Gwiazdy Dawida. Konsekracji kościoła 16 listopada 1986 dokonał abp Damian Zimoń. Prace wykończeniowe wewnątrz i wokół kościoła prowadzono w latach 90. ubiegłego wieku. Położono wówczas marmurową posadzkę, otynkowano wnętrze, ułożono instalacje kanalizacyjne i odwadniające. 9 września 1997 zakończono montowanie dzwonów. Noszą one imiona: św. Wojciech, św. Barbara, św. Wawrzyniec. W 1993 roku Aniela i Zdzisław Martyniak założyli parafialny chór Jutrzenka. Obecnie zespołem kieruje Ewelina Zabłocka. Wspólnota w Szczejkowicach liczy 1480 wiernych.

Stowarzyszenia działające na terenie parafii

  • Klub Honorowych Dawców Krwi im. Eufrozyny Weber
  • chór Jutrzenka
  • Zespół Charytatywny
  • Dzieci Maryi
  • Żywy Różaniec
  • Liturgiczna Służba Ołtarza

Proboszczowie

Bibliografia

Dekret erekcji Parafii Matki Boskiej Pośredniczki Wszelkich Łask w Szczejkowicach, WD 1981, nr 7, s. 169-170; Relacje o budowie i poświęceniu nowych kościołów. Szczejkowice, red. W. S., WD 1986, nr 12, s. 37-38; B. Kloch, Szczejkowice, Czerwionka-Leszczyny 2004, s. 10-15 i 55; L. Musioł, Parafia Bełk. Monografia historyczna, rkp. 1953, s. 123-129; F. Triest, Topographisches Handbuch von Oberschlesien, Breslau 1865, s. 755; J. Figaszewski, Kościół w Szczejkowicach-historia i architektura, "Kurier" 1996, nr 64/96, s. 7; A. Żukowski, A. Gudzik, Szlakami Zielonego Śląska 1, Czerwionka-Leszczyny 2010, s. 312; M. Sarapkiewicz, Rozśpiewana wspólnota, "Tygodnik Rybnicki" 2012, nr 41 (309), s. 15.