Tekst źródłowy strony Sanktuarium maryjne w Wambierzycach

[[Plik:Wambierzyce2.jpg|right|thumb]]
[[Plik:Wambierzyce5.jpg|right|thumb]]
[[Plik:Wambierzyce kalwaria1.jpg|thumb|right|kalwaria]]
[[Plik:Wambierz 021.jpg|thumb|right|obrazy wotywne]]


==Historia miejscowości i sanktuarium==
Wambierzyce są usytuowane w powiecie kłodzkim, w gminie Radków. Nazwa miejscowości brzmiała początkowo w języku niemieckim "Albendorf", ale przez pielgrzymów przybywających do tego miejsca z Moraw i Czech została zaadaptowana jako "Vambeřice". Ostatecznie w 1945 roku przyjęła polskie brzmienie – Wambierzyce.

Początki kultu w Wambierzycach sięgają przełomu XII i XIII wieku. Legenda głosi, że ok. 1200 roku niewidomy Jan z Ratna odzyskał tam wzrok. Każdego dnia udawał się on do pobliskiego wambierzyckiego lasu, aby modlić się przy kapliczce Matki Bożej. Do kapliczki przyprowadzała go każdego rana jego krewna, a wieczorem odprowadzała z powrotem do domu. Pewnego wieczoru krewna nie pojawiła się. Jan miał wtedy poprosić Maryję o pomoc i otrzymać łaskę wzroku. Figura Matki Bożej, umieszczona na jednym z drzew, pochodziła prawdopodobnie z przełomu XI i XII wieku. W miejscu uzdrowienia zbudowano w latach 1261 - 1263 drewniany kościół. Budowę murowanego kościoła rozpoczęto w 1512 roku. W 1678 roku wytrysnęło na tym miejscu źródło (nazwane później Źródłem Maryi), przy którym dokonywały się cudowne uzdrowienia. 
==Kalwaria==
Ewenementem jest Kalwaria zbudowana na terenie sanktuarium. Jej fundatorem był [[Osterberg Daniel Paschazjusz von|Daniel Paschazjusz von Osterberg]] – właściciel Wambierzyc. Pierwsze kaplice wzniesiono w 1683 roku. Układ terenu i nazewnictwo zastosowane dla poszczególnych części wzniesień otaczających miejscowość nasuwają skojarzenia z Jerozolimą. Pojawia się tu m.in. wzniesienie Syjon, a leżąca naprzeciw niego góra to Kalwaria. Pojawia się także Góra Horeb, Synaj, Tabor, a także potok Cedron. Dobrana w taki sposób nomenklatura stanowi tło dla podzielonego na trzy części programu ikonograficznego wambierzyckiej kalwarii, który oparty jest na Starym Testamencie, Ewangelii, apokryfach i tradycji wczesnochrześcijańskiej.
*'''Stacje Drogi Krzyżowej w Wambierzycach''': [http://www.myszor.pl/galeria/index.php?/category/39]
==Szopka bożononarodzeniowa==
Wambierzyckie sanktuarium słynie również z ruchomej [[Szopka bożonarodzeniowa|szopki bożonarodzeniowej]]. Jej tradycja sięga XVII wieku, a za inicjatora budowy szopki uznaje się Konrada Hilberga. Autorem obecnej szopki (pochodzącej z XIX wieku) był  zegarmistrz Longin Wittig. Szopkarską tradycję kontynuował jego syn – Hermann Wittig. Powiększył on szopkę m.in. o następujące sceny: '' rzeź dzieci na rozkaz Heroda'', '' Święta Rodzina przy pracy'', '' 12-letni Jezus w Świątyni Jerozolimskiej'', '' Ostatnia wieczerza''.

W 1936 roku  [[Pius XI|papież Pius XI]] podniósł kościół w Wambierzycach do godności bazyliki mniejszej. 17 sierpnia 1980 kardynałowie [[Macharski Franciszek| Franciszek Macharski]] i Franciszek Tomaszek  dokonali koronacji figury Matki Bożej Wambierzyckiej. Od II wojny światowej posługę w parafii pełnili ojcowie [[jezuici]], natomiast w 1990 roku zastąpili ich księża diecezjalni. Od 2007 roku opiekę nad parafią przejęli ojcowie [[franciszkanie]] z prowincji św. Jadwigi.

==Bibliografia==
E. Zimmer, Wambierzyce. Historia miejsca pielgrzymkowego od jego początku aż do lat 20. XX wieku, Wambierzyce 2019; E. Malicki, Polskie sanktuaria maryjne, Kraków 2006; A. Mitkowska, Wambierzyce, Wrocław 1984. Foto: W. Bartoszek.
[[Kategoria:Sanktuaria maryjne|Wambierzyce]]
[[Kategoria:Sanktuaria diecezji świdnickiej|Wambierzyce]]
[[Kategoria:Diecezja Świdnicka]]