Sanktuarium Matki Bożej w Wąwolnicy: Różnice pomiędzy wersjami

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(dr)
(korekta kategorii)
 
Linia 11: Linia 11:
 
Za: [http://www.sanktuarium-wawolnica.pl/historia.html]
 
Za: [http://www.sanktuarium-wawolnica.pl/historia.html]
 
[[Kategoria:Sanktuaria maryjne|Wąwolnica]]
 
[[Kategoria:Sanktuaria maryjne|Wąwolnica]]
[[Kategoria:Kult maryjny]]
 
 
[[Kategoria:Sztuka]]
 
[[Kategoria:Sztuka]]

Aktualna wersja na dzień 12:44, 9 lis 2019

Sanktuarium MB w Wąwolnicy
figura MB Kęblowskiej
droga krzyżowa

Tradycja kultu Matki Bożej w Kęble i Wąwolnicy sięga prawdopodobnie okresu najazdów tatarskich na Rzeczpospolitą pod koniec XIII w. W 1278 roku najazd tatarski wkroczył na tereny polskie. Ziemia Lubelska doznała ogromnych spustoszeń. Po zniszczeniu Lublina Tatarzy wkroczyli do Wąwolnicy. Bitwy rozgrywały się w Kęble koło Wąwolnicy, wśród lasów, gdzie znajdowała się statua Matki Bożej. Przy drodze koło wielkiego kamienia Tatarzy rozbili obóz, tu gromadzili łupy i przetrzymywali jeńców. Na ogromnym głazie ustawili statuę Matki Bożej, a ponieważ wiedzieli, jaką czcią otaczali Ją Polacy, a szczególnie mieszkańcy tych okolic, urządzali sobie z Niej kpiny na oczach zniewolonych.

W tym czasie pod Głuskiem Opolskim rozgrywała się ostateczna walka Tatarów z dziedzicem Wąwolnicy Ottonem Jastrzębczykiem. Chorągiew chana padła. Kiedy uciekający w popłochu najeźdźcy zbierali łupy i jeńców z Kębła, nad Matką Bożą ukazała się jasność i unosić się zaczęła w górę, na przeciwległej górze o paręset kroków stanęła na lipie, jakoby uchodząc z rąk niewiernych, czasem jeszcze bardziej przerażeni Tatarzy, jak najszybciej uciekali, tak że łupy co nie były na wozach i jeńców pozostawili, nie myśląc o zdobywaniu zamku. Po ich ucieczce statua Matki Bożej nazad stanęła na kamieniu. W obliczu tych wydarzeń jeńcy nabrali otuchy, poczuli obecność Boga, który przywrócił im wolność. Miejsce tego wydarzenia, gdzie pozostały lipa i głaz, były często odwiedzane przez ludzi, gdyż po objawieniu się Matki Bożej wieść o cudzie rozeszła się błyskawicznie. Wtedy kilkaset kroków od tego miejsca dziedzic Otto Jastrzębczyk postanowił wybudować drewniany kościół, w którym umieszczono cudowną figurkę. Wkrótce figurka zasłynęła wielkimi łaskami, dlatego w dawnej Polsce z daleka wędrowali do niej pobożni pielgrzymi ze swoimi potrzebami i nadziejami. Ojcowie benedyktyni objęli patronat nad kościółkiem Matki Bożej w Kęble i nad cudowną figurką. Na ich prośbę Stolica Apostolska wyraziła zgodę na przeniesienie Matki Bożej z Kębła do kościoła pod wezwaniem św. Wojciecha w Wąwolnicy, jako okazalszego. 8 września 1700, za zgodą papieża Innocentego XII odbyło się przeniesienie w uroczystej procesji figurki Matki Bożej z Kębła do kościoła parafialnego w Wąwolnicy. Figurka Matki Bożej umieszczona została na ołtarzu głównym i w tym samym miejscu pozostaje do dzisiaj, a ponieważ sprowadzono ją z Kębła, dlatego nazywana jest Kębelską.

Zachowana do naszych czasów figurka kębelska pochodzi z ok. 1440 roku. Została wykonana z pnia lipowego o wys. 85 cm, w nieznanej bliżej pracowni śląskiej lub pomorskiej. Jest działem z tzw. cyklu Pięknych Madonn, których prototypem była kamienna rzeźba Pięknej Madonny z Vimpergu. Kościółek Najświętszej Maryi Panny w Kęble został rozebrany. Na pamiątkę na jego miejscu lud postawił figurkę ze statuą Matki Bożej. A na głazie stanęła kapliczka wybudowana przez ociemniałego Franciszka Klempińskiego, mieszkańca Wąwolnicy.

Bibliografia

Za: [1]