Parafia św. Michała Archanioła w Ornontowicach: Różnice pomiędzy wersjami

Z e-ncyklopedia
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
Linia 1: Linia 1:
[[Plik:Ornontowice oltarz.jpg|right|250px|thumb]]
[[Plik:Ornontowice oltarz.jpg|right|thumb]]
Pierwsza wzmianka o Ornontowicach pochodzi z ok. 1300-13005 roku i została zamieszczona w  w "Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis".  W okresie reformacji wieś podupadła, a kościół przeszedł w ręce ewangelików. W 1693 roku opiekę nad odzyskaną świątynią przejął proboszcz z Dębieńska Wielkiego. Drewniany kościół św. Michała Archanioła został zbudowany w  1578 roku. Było w nim mało ozdób, na ścianach zaś wisiały zaledwie trzy obrazy. Strop był drewniany i pomalowany. Ławy wykonane były ręką cieśli. Posadzki nie było żadnej, stanowiła ją udeptana piaszczysta ziemia. Zakrystia była drewniana, ciasna i mroczna, zaś wszystko w niej pokryte było pyłem. Wieża dzwonnicza, także drewniana połączona była z kościołem. Wisiały na niej dwa dzwony. Wokół kościoła położony był cmentarz, otoczony drewnianym płotem. Była tam także drewniana kostnica. W świątyni znajdowały się trzy, prostej budowy ołtarze, posiadające murowane podstawy i udekorowane obrazami oraz malowidłami. Ołtarz główny posiadał kamienną mensę. Tabernakulum wykonane było ze zbitych obrobionych kawałków drewna. Chrzcielnica była wykutym wewnątrz kamieniem. Ze strony ewangelii znajdowała się prosta ambona. W świątyni była także galeria. Ze względu na zły stan techniczny drewniany kościółek został rozebrany w 1892 roku.
Pierwsza wzmianka o Ornontowicach pochodzi z ok. 1300-13005 roku i została zamieszczona w  w "Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis".  W okresie reformacji wieś podupadła, a kościół przeszedł w ręce ewangelików. W 1693 roku opiekę nad odzyskaną świątynią przejął proboszcz z Dębieńska Wielkiego. Drewniany kościół św. Michała Archanioła został zbudowany w  1578 roku. Było w nim mało ozdób, na ścianach zaś wisiały zaledwie trzy obrazy. Strop był drewniany i pomalowany. Ławy wykonane były ręką cieśli. Posadzki nie było żadnej, stanowiła ją udeptana piaszczysta ziemia. Zakrystia była drewniana, ciasna i mroczna, zaś wszystko w niej pokryte było pyłem. Wieża dzwonnicza, także drewniana połączona była z kościołem. Wisiały na niej dwa dzwony. Wokół kościoła położony był cmentarz, otoczony drewnianym płotem. Była tam także drewniana kostnica. W świątyni znajdowały się trzy, prostej budowy ołtarze, posiadające murowane podstawy i udekorowane obrazami oraz malowidłami. Ołtarz główny posiadał kamienną mensę. Tabernakulum wykonane było ze zbitych obrobionych kawałków drewna. Chrzcielnica była wykutym wewnątrz kamieniem. Ze strony ewangelii znajdowała się prosta ambona. W świątyni była także galeria. Ze względu na zły stan techniczny drewniany kościółek został rozebrany w 1892 roku.


Linia 12: Linia 12:
*[[Bołda Józef|ks. Józef Bołda]] (1960-1983)
*[[Bołda Józef|ks. Józef Bołda]] (1960-1983)
*[[Śleziona Jan|ks. Jan Śleziona]] (1983-1990)
*[[Śleziona Jan|ks. Jan Śleziona]] (1983-1990)
*[[Kiełbasa Jerzy|ks. Jerzy Kiełbasa]] (1990-nadal)
*[[Kiełbasa Jerzy|ks. Jerzy Kiełbasa]] (1990-2012)
*[[Lech Grzegorz|ks. Grzegorz Lech]] (2012-nadal)


==Bibliografia==
==Bibliografia==

Wersja z 10:15, 29 lip 2012

Ornontowice oltarz.jpg

Pierwsza wzmianka o Ornontowicach pochodzi z ok. 1300-13005 roku i została zamieszczona w w "Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis". W okresie reformacji wieś podupadła, a kościół przeszedł w ręce ewangelików. W 1693 roku opiekę nad odzyskaną świątynią przejął proboszcz z Dębieńska Wielkiego. Drewniany kościół św. Michała Archanioła został zbudowany w 1578 roku. Było w nim mało ozdób, na ścianach zaś wisiały zaledwie trzy obrazy. Strop był drewniany i pomalowany. Ławy wykonane były ręką cieśli. Posadzki nie było żadnej, stanowiła ją udeptana piaszczysta ziemia. Zakrystia była drewniana, ciasna i mroczna, zaś wszystko w niej pokryte było pyłem. Wieża dzwonnicza, także drewniana połączona była z kościołem. Wisiały na niej dwa dzwony. Wokół kościoła położony był cmentarz, otoczony drewnianym płotem. Była tam także drewniana kostnica. W świątyni znajdowały się trzy, prostej budowy ołtarze, posiadające murowane podstawy i udekorowane obrazami oraz malowidłami. Ołtarz główny posiadał kamienną mensę. Tabernakulum wykonane było ze zbitych obrobionych kawałków drewna. Chrzcielnica była wykutym wewnątrz kamieniem. Ze strony ewangelii znajdowała się prosta ambona. W świątyni była także galeria. Ze względu na zły stan techniczny drewniany kościółek został rozebrany w 1892 roku.

W tym samym roku przystąpiono do budowy nowego kościoła murowanego. Parcelę pod budowę świątyni podarował patron Hegenscheidt. Projekt sporządził radca budowlany Jackisch z Bytomia. Jego wykonawcą zaś został Maks Philipp z Gliwic. Świątynię 24 września 1893 poświęcił dziekan Paweł Zielonkowski, proboszcz dębieński i jednocześnie budowniczy kościoła. Nadal należała ona do parafii Dębieńsko, a msze św. odprawiane były tylko w niedzielę i święta.

19 października 1907 kuratusem dla Ornontowic został ustanowiony ks. Stanoszek. Formalnie kurację powołano 1 maja 1911 . Parafią zaś Ornontowice stały się ponownie 1 czerwca 1915. Podczas II wojny światowej kościół został znacznie uszkodzony. Po zakończeniu działań wojennych przy usuwaniu szkód dobudowano dwie nowe zakrystie. Kościół został konsekrowany 29 września 1963 przez ks. bpa Juliusza Bieńka. Rok później poświęcono dwa nowe dzwony noszące wezwania "Chrystusa Króla", i "św. Michała". W latach 60. ubiegłego wieku zmodernizowano ogrzewanie, położono nowe tynki, wymieniono posadzki i balaski.W 1986 roku nastąpiła przebudowa prezbiterium, polegająca na zmniejszeniu mensy ołtarzowej i wyłożeniu wnętrza okładziną marmurową. Z okazji 100 lecia istnienia kościoła w 1993 roku dokonano kolejnej zmiany prezbiterium, wymieniono drzwi wejściowe, a w 1998 roku odnowiono wejście boczne i pomalowano wnętrze świątyni. W tym samym czasie przeprowadzono remont organów i zakrystii. Uwieńczeniem kolejnego etapu prac było wykonanie nowego nagłośnienia. W Jubileuszowym Roku 2000 nałożono nową posadzkę granitową i wykonano dwa nowe konfesjonały. Z okazji jubileuszu ks. Jerzego Kiełbasy ufundowano stylizowaną ambonę, którą poświęcił 13 kwietnia 2009 ks. Reinhard Schittko, dziekan Dekanatu Orzesze.

Proboszczowie

Bibliografia

Dekret dot. zmiany granic parafii, WD 1935, nr 7-8, s. 253; B. Kloch, M. Mrzyk, J. Siebel, D. Szpala, Dzieje Ornontowic, Ornontowice 1999; R. Cop, Stosunki wyznaniowe w archiprezbiteracie gliwickim w XVII wieku, Katowice 2008, pr. mgr Biblioteka WTL; Dekanat Orzesze, R. Ratajczak, S. Zarzycka, Czerwionka-Leszczyny 2009, s. 17-25; Straty wojenne. Zabytkowe dzwony utracone w latach 1939-1945 w granicach Polski po 1945, t. 3 Województwo Śląskie, cz. 1 diecezja katowicka wraz z częścią diecezji częstochowskiej, opr. P. Nadolski, Katowice 2008, s. 221-222; Z. Sodzawiczny, Duszpasterstwo w parafii św. Michała Archanioła w Ornontowicach od 1907 do 1960 roku, Katowice 1986, praca mgr mps w Bibliotece WTL UŚ w Katowicach; M. Rzepka, Górnicy mogą spać spokojnie. Parafia św. Michała Archanioła w Ornontowicach, GN 2004, nr 28, s. 8; D. Głazek, Domus Celeberrima. Architektura sakralna (katolicka) w przemysłowej części Górnego Śląska 1870-1914, Katowice 2003, s. 196.