Lokalia

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Była to jednostka kościelna, którą dziś można przyrównać do filii. Podobnie jak kuracja była wydzielonym terytorium macierzystej parafii, jednak jako stacja duszpasterska nie była w pełni samodzielna i jako taka nie miała umocowania w prawie kanonicznym z 1917 roku. Rządcą lokalii był wikariusz - lokalista podległy proboszczowi danej parafii. W teorii pełnię władzy nad lokalią miał miejscowy proboszcz, jednak zazwyczaj wszelkie sprawy związane z nią ustalał z lokalistą.

Dekret kard. A. Bertrama z 25 marca 1935 nazywał lokalie kuracjami „zależnymi”. Lokalista w dekrecie nominacyjnym otrzymywał, w myśl odpowiednich kanonów, uprawnienia proboszczowskie. Dotyczyły one i kwestii duszpasterskich i administracyjnych (księgi parafialne, zaświadczenia, wypisy urzędowe itp.). Jednak niektórych czynności nie musiał lub nie mógł wypełniać. Ponieważ lokalista miał delegowaną jurysdykcję zatem nie musiał sprawować Mszy św. w intencji parafian, co czynił właściwy proboszcz danej parafii. Jako rządca erygowanej jednostki kościelnej wikariusz-lokalista mógł uczestniczyć we wszystkich zebraniach i zjazdach duchowieństwa dekanatu, jednak nie posiadał prawa głosu w wyborach zastrzeżonych dla proboszczów.

Bibliografia

A. Hanich, Czas przełomu. Kościół katolicki na Śląsku Opolskim w latach 1945-1946, Opole 2008, s. 34; M. Kogut, Duszpasterstwo parafialne w archiprezbiteracie Kąty Wrocławskie w latach 1738-1945, Wrocław 2006, s. 154-155.