Komorek Rudolf

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Komorek Rudolf SDB (1890-1949), sługa Boży

Urodził się 11 października 1890 w Bielsku. Był trzecim z siedmiorga dzieci Jana, z zawodu kowala, i Agnieszki z d. Gach, położnej i krawcowej. Mając 19 lat, wstąpił do Seminarium w Widnawie, należącym do diecezji wrocławskiej. W 1913 roku, mając 23 lata, przyjął święcenia kapłańskie. Pierwszy rok jego kapłańskiej posługi przebiegł wśród mieszkających wokół Bielska rolników. Gdy w 1914 roku wybuchła pierwsza wojna światowa, a młodzi parafianie księdza Rudolfa zostali powołani do wojska, postanowił im towarzyszyć. Najpierw został kapelanem szpitali wojskowych w Krakowie, jednak w 1916 roku poprosił o przeniesienie na front. Służył w piechocie w Tyrolu. Gdy wojna dobiegła końca dostał się do włoskiej niewoli.

Po wojnie pracował w Pogwizdowie, a następnie pod koniec 1919 roku został proboszczem we Frysztacie. W tym czasie zwrócił się z prośbą do kardynała Bertrama o pozwolenie na wstąpienie do salezjanów. Na parafii pozostał do 1922 roku. W październiku 1922 roku, mając 32 lata, będąc już od 9 lat kapłanem, rozpoczął nowicjat salezjański, zwracając się jednocześnie o pozwolenie na wyjazd na misje. Ponieważ w tym czasie salezjanie z Brazylii poprosili o przyjazd kapłanów do pracy wśród tamtejszej Polonii, prośba księdza Rudolfa została rozpatrzona pozytywnie.

W Turynie otrzymał krzyż misyjny z rąk księdza generała Filipa Rinaldiego, a 27 listopada 1924 dotarł do Rio de Janeiro. Został skierowany do pracy wśród Polonii w San Feliciano w stanie Rio Grande do Sul. Miał uczyć w szkółkach i posługiwać w okolicznych kościołach i kaplicach. W czerwcu 1936 roku ks. inspektor posłał księdza Rudolfa do seminarium w Lavrinhas jako spowiednika. W styczniu 1941 roku stan zdrowia księdza Rudolfa zaczął budzić obawy przełożonych, gdyż męczył go nieustanny kaszel. Został więc skierowany do domu wypoczynkowego salezjanów w Jose dos Campos. Lekarz stwierdził zaawansowaną gruźlicę obu płuc. Choć sam chory, nadal pracował cały dzień w kościele, w przytułku dla starców, w sanatorium. Spędził tam ostatnie dziewięć lat swego życia. Zmarł 11 grudnia 1949. W 1964 roku rozpoczęto jego proces beatyfikacyjny.

Bibliografia

J. Mandziuk, Komorek Rudolf Józef (hasło), [w:] Słownik biograficzny katolickiego duchowieństwa śląskiego XIX i XX wieku, red. M. Pater, Katowice 1996, s. 185-186; R. Rak, Sługa Boży z Bielska ks. Rudolf Komorek SDB (1890-1949), WA 1994, nr 8, s. 438-441; Z. Zwoźniak, Śląscy kandydaci na ołtarze, "Z tej Ziemi. Śląski kalendarz katolicki na rok 1988", Katowice 1987, s. 155-157; T. Lewicki, Nie damy pogrześć mowy... Polscy salezjanie wśród rodaków w Ameryce Południowej, Warszawa 1986, s. 100; J. Pitoń, Księża polscy w Brazylii 1848-1984, w: T. Dworecki, Zmagania polonijne w Brazylii, t. 4: Owocująca przeszłość, Warszawa 1987, s. 82-83.