Tekst źródłowy strony Dobrowolski Franciszek

==Dobrowolski Franciszek (1899-1964), proboszcz parafii św. Mikołaja w Łące==
<noinclude>
{{Infobox Duchowny
 |imię i nazwisko       = Franciszek Dobrowolski
 |grafika               = Dobrowolski Franciszek.jpg
 |opis grafiki          =
 |pełne imię i nazwisko = Franciszek Dobrowolski
 |data urodzenia        = 3 XII 1899
 |miejsce urodzenia     = Żagań
 |data śmierci          = 18 II 1964
 |miejsce śmierci       = Wrocław
 |data święceń          = 17 III 1923
 |zawód         = duchowny
 |tytuł naukowy = teolog/patrolog
 |stanowisko = proboszcz w Wiśle Wielkiej i w Łące
 |ważne dzieła     =
* ''duszpasterstwo''
* ''pracownik kurii''
* ''publicysta''
* ''represjonowany''
}}

</noinclude>
[[Plik:Dobrowolski_kapelan.jpg|right|250px|thumb|ks. F. Dobrowolski jako kapelan na statku "Kościuszko"]]
Urodził się 3 grudnia 1899 w Żaganiu w rodzinie komornika sądowego Antoniego oraz Cecylii z d. Scheiza. Po przedwczesnej śmierci ojca rodzina przeniosła się do Wrocławia, gdzie ukończył szkołę elementarną, a w 1918 roku Gimnazjum św. Macieja. W latach 1918-1923 odbył studia na [[Wydział Teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego|Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego]]. Święcenia kapłańskie przyjął 17 marca 1923 z rąk [[Bertram Adolf|kard. A. Bertrama]]. 

Po święceniach podjął decyzję przejścia do istniejącej już [[Administracja Apostolska dla Śląska Górnego|Administracji Apostolskiej Śląska Polskiego]], do której został inkardynowany 22 marca 1923. Kolejnymi jego placówkami pracy duszpasterskiej jako wikarego oraz katechety były Pawłowice (od 25 kwietnia 1923) i Żory (od 13 grudnia 1923). Ze względu na zły stan zdrowia, spowodowany jeszcze w czasie studiów niedożywieniem, przebywał od listopada 1924 roku do września 1925 roku na kuracji w Cleve am Niederheim. Po powrocie otrzymał od [[Hlond August|bpa A. Hlonda]] nominację na stanowisko notariusza Kurii Diecezjalnej w Katowicach oraz osobistego sekretarza ordynariusza (9 grudnia 1925). Stan zdrowia nie pozwalał jednak na wykonywanie tych obowiązków. W 1926 roku poddał się kolejnej kuracji w klinice w Krakowie. 21 kwietnia 1927 [[Lisiecki Arkadiusz|bp A. Lisiecki]] zwolnił go z pełnionych dotychczas obowiązków biskupiego kapelana, sekretarza oraz notariusza i skierował na studia w paryskim Instytucie Katolickim w zakresie patrologii oraz języków wschodnich (koptyjski, ormiański, syryjski, arabski). W Paryżu przebywał od jesieni 1927 roku do wiosny 1928 roku.

Po powrocie do Polski zamieszkał jako komorant w Żorach, w Zakładzie św. Karola Boromeusza. Pomagał tam jako kapelan sióstr zakonnych, aczkolwiek bez formalnej nominacji. Przetłumaczył na język polski konstytucję [[Boromeuszki|Sióstr Boromeuszek]]. Władał biegle językami: niemieckim, francuskim, włoskim i angielskim. Pracował także jako katecheta w żorskiej szkole podstawowej. Pisywał artykuły do [[Gość Niedzielny - tygodnik|„Gościa Niedzielnego"]], [[der  Sonntagsbote|„Sonntagsbote" ]] oraz do kalendarza [[Liga Katolicka|Ligi Katolickiej]]. W kwietniu i maju 1932 roku pełnił obowiązki kapelana na statku „Kościuszko", pływającym pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi. Po powrocie do kraju nadal duszpasterzował w Żorach. Kierował tam, jako okręgowy patron, działalnością  Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej. W 1932 roku przystąpił do egzaminu proboszczowskiego, który zdał z wynikiem dobrym. 3 stycznia 1934 został proboszczem [[Parafia Trójcy Przenajświętszej w Wiśle Wielkiej|parafii w Wiśle Wielkiej]]. W lipcu 1935 roku odbył podróż do Niemiec i Austrii w celu zapoznania się z metodami pracy tamtejszej [[Akcja Katolicka|Akcji Katolickiej ]] oraz ruchem liturgicznym. W grudniu 1937 roku wziął udział w zjeździe duszpasterskim w Wiedniu, w marcu 1938 roku – w pielgrzymce do Rzymu, a w sierpniu 1938 roku – w pielgrzymce do Palestyny.

Okres II wojny światowej przeżył w parafii w Wiśle Wielkiej jako jej proboszcz. W 1947 roku przesłuchiwany był przez służbę bezpieczeństwa i oskarżony o sympatie proniemieckie. W 1948 roku otrzymał od [[Adamski Stanisław|bpa S. Adamskiego]] dekret na administratora w [[Parafia św. Mikołaja w Łące|parafii w Łące]]. W 1952 roku mianowany został egzaminatorem prosynodalnym dla oceny pisemnych prac proboszczowskich oraz członkiem Komisji pro disciplina seminarii. Od 1957 roku pełnił także urząd cenzora ksiąg oraz dyrektora diecezjalnego [[Unia Apostolska Duchowieństwa|Unii Apostolskiej]]. W 1958 roku bp S. Adamski mianował go proboszczem parafii w Łące, zaś w 1959 roku kanonikiem gremialnym [[Kapituła Katedralna w Katowicach|katowickiej Kapituły Katedralnej]]. W latach 1960-1963 sprawował ponadto obowiązki wizytatora zwyczajnego parafii dziekańskich. Zmarł 18 lutego 1964 we Wrocławiu w trakcie odwiedzin u [[Kominek Bolesław|abpa B. Kominka]]. Pochowany został 22 lutego 1964 w Łące.

==Bibliografia==
AAKat, Akta personalne ks. Franciszka Dobrowolskiego; PAA 1924, s. 33; RAA 1923, nr 3 z 31 V, s. 20; 1923, nr 9 z 7 XII, s. 42; WD 1925, nr 2, s. 10; 1964, nr 3-4, s. 49; Schematyzm (1927-1970); GN 1964, nr 44, s. 261; Grajewski, Wygnanie, s. 182; B. Kominek, Pasterz naprawdę dobry. Pamięci ks. kan. Franciszka Dobrowolskiego, „Homo Dei” 1964, nr 3, s. 153-156; H. Kowalczyk, Dobrowolski Franciszek (hasło), [w:] Słownik biograficzny, s. 88-89; Myszor, Historia diecezji, s. 158 i nn.; A. Grajewski, Twój Gość, s. 25, 36, 43; Szkice monograficzne z dziejów Łąki - praca zbiorowa, Łąka 2002, s. 94-95; Ł. Marek, Aparat bezpieczeństwa wobec kurii katowickiej w latach 1956-1970, [w:] Aparat bezpieczeństwa wobec kurii biskupich w Polsce, Warszawa 2009, s. 90.
  
{{Noty biograficzne}}
[[Kategoria:Biografie - D]]
[[Kategoria:Kanonicy]]
[[Kategoria:Represjonowani]]