Parafia Matki Boskiej Bolesnej w Żędowicach

Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Żędowicach

Żędowice (Sandowitz) pojawiły się pierwszy raz w 1300 roku, ale wieś powstała wcześniej i była wielowioskową. Początkowo należały do dóbr książęcych. W pierwszej połowie XVI wieku stały się własnością opactwa cystersów w Jemielnicy. W 1562 roku należały do Jana Kokosza z Kamieńca, a w XVIII wieku do rodziny Colonnów. Zmiany właścicieli wsi nie miały znaczenia dla przynależności parafialnej Żędowic, gdyż przez stulecia należały do parafii Jemielnica. W 1831 roku, decyzją biskupa wrocławskiego Emmanuela Schimonskiego, wieś włączono do parafii w Kielczy. W czasie kulturkampfu, po 1872 roku, wierni znów uczęszczali do ościennych kościołów, gdyż proboszczowie w Kielczy popierali pruski rząd.

W 1885 roku w Żędowicach wybudowano salę modlitewną. Prace zakończono w 1886 roku i kościołowi nadano tytuł Matki Boskiej Bolesnej. Wtedy też wybudowano probostwo, a do Żędowic przybył ks. Józef Wajda, który w 1889 roku został proboszczem w Kielczy. W 1892 roku dobudowano do kościoła wieżę i zawieszono trzy dzwony: Anna, Maria, Marta. Wtedy też z kapliczki zwanej "Dzwonkiem" przeniesiono sygnaturkę i umieszczono nad prezbiterium. Do końca XIX wieku kościół miał już pełne wyposażenie liturgiczne.

W czerwcu 1907 roku, podczas pielgrzymki żędowiczan do Częstochowy, zakupiono kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, jako pamiątkę cudownego Jej objawienia się w Żędowicach 25 lipca 1904. Obraz namalowany przez Franciszka Jędrzejczaka na lipowej płycie o wymiarach 170 cm x 120 cm, złożonej z trzech desek, umieszczono w ołtarzu głównym.

W 1919 roku parafia Żędowice została wyodrębniona z parafii w Kielczy i od tego czasu prowadzone są księgi parafialne. Powstanie samodzielnej parafii było zasługą ks. Józefa Czempiela, który początkowo był wikariuszem w Kielczy, przeznaczonym do posługi duszpasterskiej w Żędowicach, a następnie został pierwszym proboszczem żędowickiej parafii. On też w 1920 roku założył cmentarz parafialny, wyremontował i odmalował kościół w 1923 roku. Za kolejnych proboszczów w latach 1928-1933, ks. Fiedricha Glumba i w 1940 roku za ks. Johanna Joschko planowano budowę nowego kościoła, ale nie uzyskano zgody. Po II wojnie światowej stary kościół z cudownym obrazem Czarnej Madonny - Żędowickiej Pani był za mały dla wiernych i pielgrzymów.

Projekt nowego kościoła opracował architekt powiatowy w starostwie strzeleckim, Józef Zwiora z Jemielnicy. Prace budowlane nadzorował Józef Ziaja z Żędowic, mistrz budowlany. Kamień węgielny pod budowę poświęcił proboszcz, ks. Henryk Lakomik 8 grudnia 1949. 7 czerwca 1950, ówczesny administrator Śląska Opolskiego, ks. infułat Bolesław Kominek poświęcił nowy kościół. W prezbiterium, w ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Boskiej. Ks. Lakomik w 1957 roku zakupił trzy nowe dzwony: St. Maria, St. Anna, St. Silvester, a w wieży znajduje się też dzwon z 1892 roku - Requiem aeternam dona eis, Domine. W latach 60. i 70. XX wieku przeprowadzono remont starego kościoła, ponownie trafił tam obraz Matki Boskiej i przywrócono tenże kościół do użytku jako kaplicę.

Kościół parafialny w Żędowicach ustanowiony został sanktuarium maryjnym zarządzeniem biskupa ordynariusza opolskiego, Franciszka Jopa z dnia 23 lipca 1974, w którego pkt. 3 wymieniono ten kościół i napisano, że znajduje się tu obraz otoczony szczególną czcią i jest uznany jako łaskami słynący obraz Matki Boskiej będący kopią obrazu Jasnogórskiego.

Kościół został konsekrowany 8 grudnia 2011 przez bpa Andrzeja Czaję.

• Przy kościele działają: Bractwo św. Józefa, Franciszkański Zakon Świeckich, Koło Misyjne, Kongregacja Mariańska, Apostolstwo Dobrej Śmierci, Żywy Różaniec.

• W parafii oprócz kultu Matki Boskiej od kilku lat rozwija się kult Miłosierdzia Bożego, a 17 lutego 2001 proboszcz parafii, ks. H. Prygiel sprowadził z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach relikwie św. Faustyny.

Bibliografia

Oprac. MC; O Madonna Czarna - Żędowicka Pani, Żędowice 2003