Parafia św. Gerarda w Gliwicach

Najstarszy dokument, w którym pojawia się nazwa Stare Gliwice pochodzi z 1317 roku. Jest to akt notarialny wystawiony przez proboszcza z Łabęd, Mikołaja Szasseka. W dokumencie wymienione są Stare Gliwice jako należące do parafii w Łabędach.

Proboszcz z Łabęd, ks. Emanuel Maleika, miał zamiar wybudować w Starych Gliwicach kościół, ale brakowało funduszy. Pod koniec 1950 roku redemptoryści z klasztoru przy kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Gliwicach zaproponowali przejęcie Starych Gliwic i utworzenie kuracji ("vicaria perpetua") pw. Krzyża Świętego w Starych Gliwicach. Dekret wydał administrator apostolski ks. Bolesław Kominek 23 stycznia 1951. 1 lutego 1951 redemptoryści przejęli duszpasterstwo w Starych Gliwicach. Pierwszym kuratusem był o. Stanisław Szczurek. Wincenty i Albina Szombierscy podarowali gospodę i po zaadaptowaniu na cele liturgiczne, 17 czerwca 1951 ks. infułat Emil Kobierczyk poświęcił kaplicę pw. św. Gerarda Majelli, patrona kobiet oczekujących potomstwa i dobrej spowiedzi, brata zakonnego ze zgromadzenia redemptorystów. Kuracja została przemianowana na parafię kuracyjną św. Gerarda.

2 września 1952 opiekę nad parafią powierzono księżom diecezjalnym. Administratorem parafii został ks. Franciszek Madeja, a w 1958 roku ks. Franciszek Bryłka. W 1959 roku Jan Emil Sławik darował parafii działkę z domem, z którego utworzono plebanię. W 1981 roku Lidia Bąkowska z d. Glagla także przekazała parafii w darowiźnie działkę 75 arów. W latach 1984-1988 zbudowano nowy dom katechetyczny i plebanię. W latach 1992 i 1999 zamieniono część gruntów parafialnych z Ewą i Zbigniewem Rożejowskimi i dzięki temu uzyskano zwarty teren pod budowę dzisiejszego kościoła. Do tegoż przystąpiono po objęciu urzędu proboszcza, 27 sierpnia 1996, przez ks. Waldemara Ciureja. 2 września 1997 wystąpiono o pozwolenie na budowę, a otrzymano go 29 grudnia 1999.

W 1998 roku inż. architekt Sławomir Kaczorowski i inż. Henryk Górczyński wykonali projekt kościoła. Na planie prostokąta o krawędziach przechodzących w wielobok, osadzono murowaną konstrukcję, na którą składa się prezbiterium, nawa, kaplica boczna z kaplicą oraz z dołączoną do nawy wieżą na planie kwadratu. Prezbiterium zwrócono w kierunku północno-zachodnim. Nawa główna ma 30 m długości i 20 m szerokości.

We wrześniu 2000 roku rozpoczęto budowę kościoła, którą po dwóch miesiącach przerwano. Prace ponownie rozpoczęto 26 marca 2003. 10 października 2005 na dachu kościoła umocowano sygnaturkę. Prace we wnętrzu kościoła trwały w latach 2006-2008. Należy dodać, że sporą część materiałów budowlanych nieodpłatnie przekazał właściciel sierakowickiej cegielni, Wacław Jopek.

Nowy kościół pobłogosławił ks. prałat Jan Plichta w czasie Pasterki 2008 roku (zezwolenie biskupie z 19 grudnia 2008 Nr 2461/08/L).

Wystrój prezbiterium tworzą podświetlany krzyż, harmonizujący z witrażem Chrystusa Ukrzyżowanego. Witraż według projektu Łukasza Lewandowskiego wykonała chorzowska firma Glassini. W podstawie ołtarza głównego umieszczono znak ryby (Ichtys). W ołtarzach bocznych, po lewej stronie znajduje się obraz św. Gerarda, a po prawej Jezusa Miłosiernego. Są one dziełem artysty plastyka Krzysztofa Annusiewicza z Pracowni Plastycznej we Wrocławiu. W nawie bocznej znajduje się ołtarzyk Matki Boskiej Fatimskiej. Parafia szczególnie szerzy kult Miłosierdzia Bożego, Matki Boskiej Fatimskiej i św. Gerarda.

Uroczyste poświęcenie kościoła przez bpa Jana Wieczorka odbyło się 11 września 2011.

• Św. Gerard Majelli jest w Polsce patronem tylko dwóch kościołów, powyższego w Gliwicach i w Lubaszowej, w diecezji tarnowskiej.

Proboszczowie

• o. Stanisław Szczurek CSsR (1951-1952)
• ks. Franciszek Madeja (1952-1958)
• ks. Franciszek Bryłka administrator (1958-1958), proboszcz (1958-1996)
• ks. Waldemar Ciurej (1996-nadal)

Bibliografia

Oprac. MC; J. Szmidt, Kościoły Ziemi Gliwickiej, Część VIII, Stare Gliwice, 2005; [1] (dostęp: 6.01.2025)