Marcisz Eugeniusz

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marcisz Eugeniusz (1939-1995)

Urodził się 11 września 1939 w Przyszowicach. Ukończył Szkołę Podstawową nr 1 w Knurowie i Liceum Ogólnokształcące w Rybniku. Święcenia diakonatu otrzymał 20 maja 1962, a święcenia kapłańskie przyjął 23 czerwca 1963 w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach z rąk bpa Herberta Bednorza. Mszę świętą prymicyjną odprawił w kościele pw. św. Jana Nepomucena w Przyszowicach.

Jego pierwszą placówką wikariuszowską była parafia Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach (1963-1965). Następne placówki to parafie: św. Marii Magdaleny w Tychach (1965-1966), św. Michała Archanioła w Suchej Górze (1966-1970), Chrystusa Króla w Hołdunowie (1970-1972), Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Czechowicach Dziedzicach (1972-1975; obecnie diecezja bielsko-żywiecka) i św. Jana Chrzciciela w Pawłowicach Śląskich (1975).

Podczas sprawowania posługi wikariusza w parafii św. Jana Chrzciciela rozpoczął budowę kościoła w Bojszowach Nowych – obecnie to parafia NMP Uzdrowienia Chorych. W maju 1980 roku bp Herbert Bednorz nadał mu prawo używania tytułu proboszcza. W latach 1980-1985 był administratorem, a następnie proboszczem parafii św. Floriana w Chorzowie. Wybudował tam przepompownię wody, która uchroniła kryptę kościoła przed ponownymi zalewami. Z jego inicjatywy powstał też dom katechetyczny, w którym odbywały się katechezy. Po 5 latach posługi – na własną prośbę – został przeniesiony do parafii NMP Królowej Różańca Świętego w Boronowie.

W 1985 roku otrzymał tytuł kanonika honorowego Kapituły Katedralnej w Katowicach.

Gdy w 1992 roku Jan Paweł II opublikował bullę papieską Totus Tuus Poloniae Populus, na jej mocy została utworzona diecezja gliwicka, a ks. Marcisz został do niej inkardynowany. 28 sierpnia 1995 został mianowany proboszczem parafii św. Antoniego w Zabrzu, w której posługiwał aż do nagłej śmierci 5 marca 2003.

Bibliografia

Edward J. Pyka: Przyszowiccy duchowni w służbie Bogu i ludziom. Przyszowice 2013. s.109-110.