Mańka-Szulik Małgorzata

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mańka-Szulik Małgorzata (1955-), polityk

Urodziła się 11 sierpnia 1955 w Zabrzu. Ukończyła Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii UŚ w Katowicach. Z wykształcenia jest matematykiem i informatykiem.

Od lat 70. pracowała jako nauczyciel w szkole podstawowej w Kończycach, której w drugiej połowie lat 90. była dyrektorem. W 1996 roku - dzięki jej staraniom - utworzono 5-letnie Liceum Sztuk Plastycznych, które było pierwszą w Polsce szkołą prowadzoną przez samorząd. W związku z reformą systemu edukacji, 1 września 1999 liceum zostało przekształcone w Ogólnokształcącą Szkołę Sztuk Pięknych. Jako dyrektor placówki Małgorzata Mańka-Szulik aktywnie współpracowała z miejscową parafią Bożego Ciała. Jedną z form tej współpracy był Zabrzański Przegląd Jasełek, który przez wiele lat odbywał się na terenie Zespołu Szkół nr 18.

Z jej inicjatywy w 2001 roku zostało utworzone stowarzyszenie społeczno–polityczne „Skuteczni dla Zabrza”. W wyborach na prezydenta Zabrza w 2002 roku, jako kandydatka z ramienia tego ruchu, uzyskała trzecią lokatę otrzymując 5859 głosów. Na prezydenta Zabrza została wybrana w następnych wyborach samorządowych w 2006 roku, osiągając w drugiej turze 15.016 głosów. W 2010 roku została wybrana na drugą kadencję liczbą 35.284 głosów.

Jako prezydent Zabrza podejmowała szereg inicjatyw kulturalnych, gospodarczych, edukacyjnych. Podjęła szereg inwestycji związanych m.in. z poprawą infrastruktury na terenie miasta, rozwojem klubu piłkarskiego "Górnik Zabrze", otwarciem i działalnością zabytkowej kopalni „Guido”, rozwojem - jako członek rady - Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi.

W 2008 roku zaangażowała się w organizację pierwszego Metropolitalnego Święta Rodziny. W ciągu 5 edycji tej imprezy, we współpracy z archidiecezją katowicką oraz diecezjami opolską i gliwicką, pozostawała jej koordynatorem.

W 2011 roku została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi przez prezydenta RP Bronisława Komorowskiego.

Bibliografia

[1]; [2] [3] [4] [5] [6]