Konwencja Genewska

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konwencja Genewska (Polsko-Niemiecka Konwencja Górnośląska) to dokument podpisany 15 maja 1922 w Genewie, określający podział Górnego Śląska między Polskę i Niemcy oraz regulujący wzajemne stosunki ludności obu państw na tym terenie. Górny Śląsk został przyłączony do Polski w wyniku plebiscytu przeprowadzonego po III powstaniu śląskim, w 1921 roku. Zadaniem Konwencji było regulowanie wszelkich spornych sytuacji w pierwszych latach tworzenia nowego ładu terytorialnego, politycznego i społecznego na Górnym Śląsku.

Mocą Konwencji, na drodze kompromisu przyłączono do terytorium Polski powiaty: katowicki, lubliniecki, tarnogórski, królewsko-hucki, świętochłowicki, pszczyński oraz rybnicki. Tereny te cechowały się silnie rozwiniętym przemysłem. Aby osiągnąć względną niezależność decyzji w sprawach szczególnie spornych, powołano międzynarodowe organy władzy rozjemczej pod auspicjami Ligi Narodów. Należały do nich: Górnośląska Komisja Mieszana z siedzibą w Katowicach oraz Trybunał Rozjemczy z siedzibą w Bytomiu.

Treść

  • Część pierwsza: Postanowienia Ogólne
  • Część druga: Obywatelstwo i zamieszkanie
  • Część trzecia: Ochrona mniejszości
  • Część czwarta: Sprawy socjalne
  • Część piąta: Sprawy gospodarcze
  • Część szósta: Górnośląska Komisja Mieszana i Górnośląski Trybunał Rozjemczy

Ustawę ratyfikującą przedmiot Konwencji Górnośląskiej podpisali: marszałek - Wojciech Trąmpczyński, premier - Antoni Ponikowski, minister spraw zagranicznych - Konstanty Skirmunt. Konwencja przestała obowiązywać w 1937 roku.

Patrz również

Bibliografia

A. Faruga, Śląsk w historii i języku, Zabrze 2007; W. Dąbrowski, Zbiór praw konstytucyjnych i administracyjnych Województwa Śląskiego, Katowice 1922.