Bonifratrzy - Prudnik

Klasztor i szpital w Prudniku swoje istnienie zawdzięcza o. Probusowi Martini, który posłał w 1760 roku brata Sebaldusa Bretschneider z misją opieki nad grafem von Matuschką w Zülz. Szczęśliwa kuracja trwająca w sumie cztery lata, a także opieka nad chorymi w Prudniku zjednała mu opinię doskonałego lekarza. Wielu mieszczan zaofiarowało pomoc finansową dla inicjatywy Rödera. 15 marca 1764 król Fryderyk II udzielił zezwolenia na założenie klasztoru w Prudniku. 2 stycznia 1766 szpital i klasztor został oddany do użytku. Około 1790 roku bracia ukończyli budowę klasztoru i szpitala w kształcie, w jakim przetrwał do końca XIX wieku. W czasie sekularyzacji w 1810 roku klasztor bonifratrów miał zostać również zlikwidowany. 27 listopada 1810 przybyli już nawet komisarze prowadzący prace wywłaszczeniowe. Król Fryderyk Wilhelm III, przebywając w Prudniku w 21 września 1814, przywrócił bonifratrom prawa do ich własności klasztornych. W latach 1852-1894 klasztor uległ znacznej przebudowie i był w stanie przyjąć jednorazowo 100 chorych. W 2006 roku bonifratrzy odzyskali swoją własność. Na miejscu dawnego szpitala publicznego powstał Dom im. św. Jana Bożego, który funkcjonuje na zasadach Domu Pogodnej Starości.

Patrz także: Kościół pw. św. Piotra i Pawła w Prudniku

Bibliografia

Festschrift des Klosterhospitals der Barmherzigen Brüder in Breslau zur Zweijahrhundertfeier (1712–bis 1912), Breslau 1912. Patrz: [1]