Blasgude Melchior

Blasgude Melchior Leopold (Melchior Leopoldus) (1682-1732), proboszcz w Solnikach, Miłakowie i Górze Śląskiej

Urodził się 15 listopada 1682 we Wrocławiu w rodzinie lekarza Georga Franza i Anny. Ukończył studia filozoficzne i rozpoczął teologiczne w jezuickim kolegium we Wrocławiu. Święcenia niższe przyjął 23 września 1702 z rąk bpa Jana Brunettiego. Z polecenia ks. Jakuba Mibesa SJ, rektora kolegium, został wysłany na studia do Rzymu. 26 października 1703 przybył do Collegium Germanicum. Odznaczał się talentami przywódczymi, pilnością i wytrwałością. Naukę uwieńczył uzyskaniem doktoratu z teologii. Podczas pobytu w Wiecznym Mieście przyznano mu tytuł protonotariusza apostolskiego. Święcenia kapłańskie przyjął w październiku 1706 i już 27 dnia tego miesiąca opuścił Rzym. Jak się z czasem okazało poświecił się całkowicie pracy duszpasterskiej jako wikary, a potem proboszcz i dziekan. Po powrocie został ustanowiony wikarym w Głogowie. W l. 1710-1716 był proboszczem w Solnikach, a od 1716 do 1721 był rządcą parafii w Miłakowie, które to parafie należały do dekanatu kożuchowskiego w archidiakonacie głogowskim. W 1721 został proboszczem w Górze Śląskiej zostając jednocześnie dziekanem górowskim. Pracując jeszcze w Miłakowie uświadomił sobie trudności w pracy duszpasterskiej kleru katolickiego w społeczności o protestanckiej większości. Dlatego 17 sierpnia 1718 zorganizował spotkanie kilku podobnie myślących księży. Jak się okazało był to początek Bractwa Kapłańskiego św. Karola Boromeusza (zwanego Carolina Familiae). Miało ono charakter elitarny, gdyż jego członkami mogli być wyłącznie wrocławscy księża diecezjalni. Celem stowarzyszenia było uświęcenie jej członków, zachowanie apostolskiej gorliwości względem powierzonych sobie wiernych oraz wzajemna pomoc w życiu i po śmierci. Jak się okazało Carolina Familiae przetrwało jako bractwo do 1956. Jako proboszcz w Górze Śląskiej był inicjatorem wykonania nowego ołtarza mającego zastąpić pięcioskrzydłowy z 1512. Ten starszy został przeniesiony do kościoła Bożego Ciała, a na jego miejsce postawiono barokowy ołtarz, który poświęcono w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego w 1728. Ołtarz ten spłonął w 1759. Kroniki podają, że 17 czerwca 1728 gościł ówczesnego Nuncjusza Apostolskiego w Polsce, który odprawił nabożeństwo i udzielił błogosławieństwa wiernym (nie wiadomo, który z nuncjuszy przybył do parafii górowskiej abp Vincenzo Santini czy kard. Camillo Paolucci, gdyż w tym czasie mamy wymianę na tym stanowisku dyplomatycznym). Ks. Blasgude zmarł 1 lipca 1732, w wieku niespełna pięćdziesięciu lat. Został pochowany dwa dni później w kaplicy Góry Oliwnej. W księdze zgonów został odnotowany jako „ naprawdę pilny pasterz”. W nekrologu ks. Stulpe napisał: „longiore vita dignissimus, wir vere apostolicus, aemolator charismatum meliorum, praesertim s. Caroli Borromaei studiosissimus imitator” („Najbardziej godny dłuższego życia, prawdziwie apostolski, obrońca charyzmatów, szczególnie pilny naśladowca św. Karola Boromeusza”).

Bibliografia

Schematismen.1724 und 1738, s. 100; J. Jungnitz, Die Breslauer Germaniker, Breslau 1906, s. 265-268; „Wrocławskie Wiadomości Kościelne”, R. XXXVI (styczeń-luty-marzec 1983), s. 70-72; K. Frąszczak, Retabulum Św. Katarzyny z Góry. Późnośredniowieczne dzieło sztuki i jego dalsze życie, Poznań 2024, s. 73.