Urodziła się 23 stycznia 1572 w Dijon. Jako półtoraroczne dziecko straciła matkę, która zmarła przy kolejnym porodzie. Ojciec piastował stanowisko przewodniczącego parlamentu w Burgundii. W wieku dwudziestu lat poślubiła barona Krzysztofa de Rabutin Chantal, któremu urodziła sześcioro dzieci. Ten szczęśliwy związek nie trwał jednak długo. W roku 1601 owdowiała, wskutek wypadku na polowaniu. Cierpienie pogłębiło jej życie wewnętrzne. Zaczęła prowadzić skromny styl życia, wolny czas poświęcała na modlitwę i posługę biednym. Coraz częściej myślała o całkowitym poświęceniu się Bogu. Złożyła ślub czystości. Modliła się o duchowego przewodnika, który wskazałby jej świętą wolę Boga. W 1604 roku, w czasie kazania Franciszka Salezego, zorientowała się, że Bóg wskazuje go jej na kierownika sumienia. W 1607 roku biskup Salezy wyjawił jej chęć założenia nowego zakonu. Po uporządkowaniu rodzinnych spraw, w niedzielę Trójcy Świętej, 6 czerwca 1610 zainicjowała wraz Marią Jakubiną Favre, Karoliną de Bréchard i Anną Jakubiną Coste powstanie klasztoru Nawiedzenia NMP w Annecy. W styczniu 1612 roku siostry rozpoczęły posługę chorym zamieszkałym w sąsiedztwie, w zakresie pielęgnacji i opieki duchowej. Podczas powstawania nowych klasztorów, siostry wizytki powróciły jednak do życia ściśle kontemplacyjnego.
Brewe papieża Pawła V z 1618 roku zatwierdziło powstały instytut jako zakon z regułą św. Augustyna. Zakon Nawiedzenia NMP stał się ogniwem łączącym dawne zakony kontemplacyjne z powstałymi kilkadziesiąt lat później zgromadzeniami czynnymi.
W ostatnich latach życia matka Joanna Franciszka stanęła na swojej Kalwarii. Umierały jej kolejne dzieci, rodzeństwo, najbliższe siostry. W szkole św. Franciszka Salezego osiągnęła taki stopień dobroci i pokory, że budziła powszechny podziw i szacunek. Ubogacona darami natury i łaski, cieszyła się wielkim autorytetem, opartym na duchowym doświadczeniu i mistycznych przeżyciach. Zmarła w Moulins, 13 grudnia 1641. Została beatyfikowana w 1751 roku przez papieża Benedykta XIV. Kanonizował ją papież Klemens XII w 1767 roku.
